Wiara...

Wiesz chce zacząć od nowa 

Mieć jasny i przejrzysty start

Dość już krzyków które doprowadzały

Do szaleństwa każdą moją komórkę ciała

Puść już moją rękę 

Nie chce widzieć cię więcej

Nie ma już miejsca dla nas w tym świecie który nas przegania 

Zagarnia miłości, radość życia, pozostawiając pustkę i wiele mil do przebycia

Ale dziś już stoję na własnych nogach wiem dokąd zmierzać 

By choć na chwilę was wszystkich rozczarować

Że dałam radę nie poddałam się bez walki by toczyć uparty bój 

O szczęścia malutkie kawałki

By poskładać je kiedyś w całość,stać się kimś

I pójść na całość

Bez łez i żalu za straconą szansą która rozkwitała w nas pomału

Nie kłócić się bez przyczyny i nie robić zgorzkniałej miny

By rozbłysnąć wreszcie jak iskry w oczach mieniące się promieniami słońca 

By uśmiech zagościł na mej twarzy i serce radością obdarzyć

Pomalować życie kolorami tęczy, zatańczyć choć raz w przepięknym deszczu.