Idą...

Idą…

Idą stracone na śmierć

Idą szeregami z sercami na dłoni

Idą z połamanymi skrzydłami

Nie wzniosą już się ponad chmury

Idą z poświatą nocy

Aksamitna czerń gwiazdy na niebie rzuca

 A one idą

Idą w czarnych sukienkach

Kroczki stawiają pomału

By nie potknąć się znów

I nie umrzeć po drodze z żalu

Idą smutne,  zagubione

Ze łzami w oczach porzucone

Tępo patrzą przed siebie

Obserwują świat przez cierpienie

Chciałyby znów poczuć się ja w niebie
 

O to one

Anioły porzucone

Z czarnymi smugami na twarzach

Anioły upadłe świat dziś obnaża

A on łkają za straconymi marzeniami

Bo potrzebują pomocy

By wytrwać w cierpieniach

Ale oni nie wiedzą jak  im pomóc

Bo miłość przecież nie wybiera

Podcięte i złamane skrzydła nie uniosą ich nigdy do nieba

I spadły upadłe anioły

W ciemność i pustkę

Splątane kajdanami
Krzyczą
 Puść mnie...

Błędy...

Wiesz, ja też popełniam błędy,

lecz z każdym oddechem oddalam od sobie 

tą rzeczywistość, która ścina mnie z nóg na ziemie 

i jak dalej w to brnę uświadamiam sobie jedną prostą rzecz,

że może mało o mnie wiesz, a już swoja opinie o mnie masz,

która mało mnie interesuje nie mówiąc mi tego prosto w twarz 

czasem brak mi słów i czuje w piersi ostry ból 

znam ten stan, kiedy zamykając oczy obraz twój 

nadaje memu życiu przedziwny czar 

i zadając sobie ostatni raz, to pytanie 

odpowiedzi szukam w tym całym bagnie,

zanim nad ranem serce bić przestanie.

Wiara...

Wiesz chce zacząć od nowa 

Mieć jasny i przejrzysty start

Dość już krzyków które doprowadzały

Do szaleństwa każdą moją komórkę ciała

Puść już moją rękę 

Nie chce widzieć cię więcej

Nie ma już miejsca dla nas w tym świecie który nas przegania 

Zagarnia miłości, radość życia, pozostawiając pustkę i wiele mil do przebycia

Ale dziś już stoję na własnych nogach wiem dokąd zmierzać 

By choć na chwilę was wszystkich rozczarować

Że dałam radę nie poddałam się bez walki by toczyć uparty bój 

O szczęścia malutkie kawałki

By poskładać je kiedyś w całość,stać się kimś

I pójść na całość

Bez łez i żalu za straconą szansą która rozkwitała w nas pomału

Nie kłócić się bez przyczyny i nie robić zgorzkniałej miny

By rozbłysnąć wreszcie jak iskry w oczach mieniące się promieniami słońca 

By uśmiech zagościł na mej twarzy i serce radością obdarzyć

Pomalować życie kolorami tęczy, zatańczyć choć raz w przepięknym deszczu.

♥

Słysze każdy krzyk, który odbija się echem w mojej głowie

i wiesz, to boli zbyt bardzo, by powiedzieć coś o tobie

za mało wiary mam w sobie poddałam się już każdy Ci, to powie

nie ważne, ile jeszcze mam do przejścia, bo nie mam siły nawet, by ruszyć z miejsca

i jak tak stoję na skraju życia zastanawiam się, ile masz jeszcze szczytów do zdobycia.