Idą...

Idą…

Idą stracone na śmierć

Idą szeregami z sercami na dłoni

Idą z połamanymi skrzydłami

Nie wzniosą już się ponad chmury

Idą z poświatą nocy

Aksamitna czerń gwiazdy na niebie rzuca

 A one idą

Idą w czarnych sukienkach

Kroczki stawiają pomału

By nie potknąć się znów

I nie umrzeć po drodze z żalu

Idą smutne,  zagubione

Ze łzami w oczach porzucone

Tępo patrzą przed siebie

Obserwują świat przez cierpienie

Chciałyby znów poczuć się ja w niebie
 

O to one

Anioły porzucone

Z czarnymi smugami na twarzach

Anioły upadłe świat dziś obnaża

A on łkają za straconymi marzeniami

Bo potrzebują pomocy

By wytrwać w cierpieniach

Ale oni nie wiedzą jak  im pomóc

Bo miłość przecież nie wybiera

Podcięte i złamane skrzydła nie uniosą ich nigdy do nieba

I spadły upadłe anioły

W ciemność i pustkę

Splątane kajdanami
Krzyczą
 Puść mnie...